maribelle

Het Moment

Geef me je blik en ik kan weten dat jij aan mij denkt.
Pak mijn stilte en jij weet dat ik aan jou denk.

Intentie van woorden

Verzen waarnaar enkelen hunkeren
Een vloed van woorden
De geur van bladeren.
Verzen die enkelen haten
Een vloed van tranen
vervloekte zinnen,
die de gedachten niet verlaten.
Mensen die de nachten wakker blijven
Anderen die de dagen in fantasie willen doorbrengen.
Het droevige leven
De liefde die groot verdriet geeft
Men luistert naar een harmonieuze symfonie,
waardoor de angst zich losmaakt.
Gedichten prikkelen de geest
Iedereen lijdt daar aan
Gedichten prikkelen de geest
Je ontdekt een mogelijkheid.
De zon verdwijnt achter de woestijn,
terwijl de dagen vervagen.
Arme zielen van deze wereld
Blijf maar dromen
In de immense nacht
Met de grote eenzaamheid van de maan

Gestreeld door de adem

Tranen die niet willen drogen
Als de dromen van mijn hart
Als de magie van de noten
Als mijn vingers die niet zonder potlood kunnen
Mijn zenuwen waren gespannen
De deur van mijn hart
Dat heb je niet in de hand
Een stroom die uit de zee kwam
Druppeltjes stromen uit mijn hart
Dag en nacht......
Afgesneden hart
Schreeuwen die hun angst niet kunnen roepen
De knal van de pijn
Levensdagen.......
Die door hun eentonigheid gebroken zijn
Zonder kussen slapen
Zo maak ik mijn hart niet meer warm
Zoenen klaar om te bottelen
Zachte wind uit het raam
Hij beroerde mijn lippen
Ik fluisterde je naam
Een stilte .......
Alleen maar een blik
Een bevroren moment
Het is genoeg om te voelen
Zonder te praten
Zonder te kijken

Misstap

Ik slaap alleen
Soms met de golven van de zee
Een gelukszoen
Naarmate de tijd verstreek
Middernacht …
Smacht ik naar je
Er staat een raam open
Het licht is om je
De maan is onder
De dagen verstrijken
De wolken botsen
Door de bliksem getroffen
Vertrekken uit je hart
Deed zeer aan mijn hart
Al heel lang
Achtervolg jij me voor al die eenzaamheid,
die jij als liefde bevat
Een pijnlijke stilte
Alleen maar verdrietig
Zonder adem
Zonder ziel
Met een leeg leven
Met een leeg hart
Dat valt me heel zwaar
Heuvels beklimmen
Er was alleen een lege plek
Plotseling stoppen
Waar de zon mooi ondergaat
De tijd zal komen
Een noodzakelijk kwaad
De wind waait
Schudde mijn hart
De angst voelen
Toen je mij vaarwel zei

Soms even

Soms even
lig ik er `s nacht aan het denken
Ik sla mijn ogen open
Een storm die opeens kwam De smart dwaalt en houdt mij uit de slaap
Soms even
sterft mijn hart een langzame dood
Als de bladeren tot er op een dag geen meer zijn
Als een boek waar een begin en een eind wordt verwacht
Soms even
drink ik een glas met wijn
Waarvan mijn heimwee voorbijgaat
Met zijn zachte tederheid wordt mijn gedachte verzwakt
Ondragelijke pijn
Het donker dat in ons verblijft
We nemen een korte pause
Ik spreek je later

• - maribelle

Sommigen zeggen

Jouw gedicht was een stuk
van de hoek
waar mijn brandende mond aan de waterkraan drukte
Zoete woorden waarmee ik een stukje viool kan spelen
Zachte verzen die ik kan strelen tot de dag zal aanbreken
Vervolgde minnaar die zijn stem moet verbergen
Met zijn opgestoken sigaret blaast hij zijn verdriet uit beetje bij beetje
Jouw gedicht was een stuk van hoek
Zoals de leegte die ze zo gezocht had
Zoals de wind die verkoeling voor mijn brandend hart bracht
Jouw gedicht was een stuk van de hoek
Als een vuur
Als pijn
Als korte fragmenten van grote zeggingskracht over de melancholie en de eenzaamheid
De schemering valt
De tijd verstrijkt
Niets meer wil ik zeggen in die treurige middernacht

• - maribelle

Daling

Het waaide zacht
Ik zucht.........
En ik wist niet of het de wind of de geur van jouw parfum was
Zo zoet als honing
Zo vers als de lucht
Die mijn oor aait en ik hoorde alleen mijn ademhaling en het bonken van mijn hart
Hij streelt mij en ik voel me
Zo warm als de zon
Die mijn huid doordringt en brandt
De dag was een symfonie
Totdat de schemering kwam
De regen is begonnen
Mijn haar werd nat
Ik haalde diep adem en ik liet de lucht tussen mijn tanden ontsnappen

• - maribelle

Langzaam

Dagen......................
Wat vertel ik aan mijn hart
Nachten....................
Een gevoel van eenzaamheid
Ik schrijf over de avond
En ik zing over de dag
Wat betekent `houden van elkaar´
Een zuur lachen
Zure regen
Een echo waarin je ziel een kwelgeest
Leeft
Dromen die als de wind waaien
Met die onzingedachten
Opdat men zo de grond kent van de lijden
Het leven van de kans
Het lotsbestemming
Wat een lijdend aan mijn hart
Gebrande gevoel
Als een vogel te voelen
Zonder liefde
Zonder pijn
Zonder angst om te proeven
In de hemel willen zijn
Van de weg waar geen terugkeer van mogelijk was Van de weg waar het lijden niet bestaat

Een helder inzicht

Wie begon ermee
Geesten in de hemel
Mensen met hun stem
Zuchten met woorden van liefde
Een teer onderwerp
Engelen die uit hun hart zingen
Totdat het licht ontstoken werd
Ze stromen in mijn hart
In gedachten ben ik bij je
Lange nacht...............
Wat een zware zee
Wat is de zin van het leven
Word je er niet moe van
De tijd stond stil
Alsof er niets gebeurd was
Geruchten die de hemel kent
Een dwingende noodzaak
De regen wil niet zijn tranen drogen
De wolken proberen sterk te zijn
Er is een beetje tijd verdwijnen de sterren meteen
Ik loop door.................
Zo sterk als ik kan
Het heil en ellende voelen
Een vreselijk heimwee
Een ingehouden adem
Vang me
Als ik val

Sporadisch

Een vers schrijven
Als een gevlogen kunstenaar
Ik laat dingen in mijn geest toe,
Ook in mijn lichaam
De maan en de sterren willen hebben
Het is een soort weemoedigheid
Het motregent in mijn hart
De zon schijnt te laat
Probeer iets bijzonder te maken
Tussen zo veel smart
Verliefd in mijn dromen
Ze barstten als een kristal
Elkaar in de regen ontmoeten
In een ijskoude nacht
Mijn vochtige mond
Een brandend gat
Hoe je kust.......
Zoete woorden
Waarmee je mijn hart vastmaakt
Zeker ging een beving door mijn hart
Een lied over liefde
Het duurt niet zo lang
Een vers schrijven
Iemand die geen literatuur begrijpt
De rode zon komt op
Ik voel me alsof ik hier niet wou zijn
Ik miste het licht
Ik hoor geen muziek
De schaduw van de wind

Vraag

Wat zijn de dagen?
De berouw van de tijd
Wat is de tijd?
De illusie van de dagen
Wat is de mens?
Een vonk van liefde
Een onwetende geest
Gewoon een reiziger, die massieve warmte brengt
Tussen ochtend en nacht ligt een stroom van goddelijk geweld
Wat zijn de dromen?
Een weg waar de nacht en de Sterren geen grens erkent,
een wind die ons in beweging zet
met verlangen, hoop en verdriet
Elkaar bemoedigen en verder in het voorbijgaan
De doffe zon gaat onder
Mijn ogen zagen hem met heimwee
Ik kletste met de maan
Zou het waanzin zijn……………
Plotseling verlies ik mijn blik In de opeenvolging van de tijd
Het is een vreemde dag, die ik niet verwacht, die niet de mijne lijkt te zijn
Stil sta ik, terwijl ik mijn tranen slik

Argeloos

Het was middernacht
Toen ik jouw gedicht las
Boeiende zinnen
Als een fascineerde symfonie van vivaldi
Ik streel het papier
Terwijl jouw woorden door mijn ader sijpelt
Ik probeer het voor te lezen
Maar ik kon het niet uitspreken
Verwar het licht bij nacht met één van de dag
Plotseling kon ik niet meer zien het verschil van de dag en nacht
Woorden die waaien door mij heen
Ze verleiden me
Ze verstikken me
Ze beminnen me
Daal in mij neer en zeg me dat je bent
Het was middernacht
Mijn ogen verwarden het principe en het eind
Terwijl mijn antwoord aan de andere kant van mijn idylle was

• - maribelle

Heiig

Vanaf het moment
Dat de lichten uitgingen
Was alles veranderd
De vochtigheid van je tranen wandelen door de straten
Hulpeloos smelt ik
tuusen zijn benauwdheid
Als de schaduw het licht steelt
wordt mijn hart weggeblazen
Ik zoek een stukje van de straat om te schilderen en te schilderen met mijn handen
Met het ritme van de druppelende regen en de rode verf van mijn natte haren
Er valt een stilte tussen ons
Het wordt moeilijker om te ademen
Onuitgesproken woorden
Stille gedachten
Na deze eindeloze nacht
Was er zeker een engel
uit de hemel gevallen

• - maribelle